नेपाल विश्वमै जलविद्युत् सम्भावनामा सम्पन्न मुलुक हो भन्ने तथ्य सर्वविदित छ । करिब ८३,००० मेगावाट भन्दा बढी विद्युत् उत्पादन गर्ने क्षमता रहे पनि आजसम्म देशले त्यसको न्यून मात्र प्रयोग गर्न सकेको छ । भौगोलिक जटिलता, स्रोतसाधनको अभाव, दीर्घकालीन योजना कार्यान्वयनमा कमजोरी र राजनीतिक अस्थिरताले गर्दा नेपालका गाउँगाउँ लामो समयसम्म अन्धकारमै रहँदै आएका थिए । विद्युतीकरण र उद्यमशिलताको पनि विकास हुन सकेको थिएन ।
यस्तो अवस्थामा वि.सं. २०६० सालमा सामुदायिक विद्युतीकरण कार्यक्रम प्रारम्भ भयो । त्यसले ग्रामीण क्षेत्रमा उज्यालो पुर्याउन मात्र होइन, समुदायलाई आत्मनिर्भर बनाउन पनि मद्दत पुर्यायो ।
यस कार्यक्रमले विद्युत आपूर्ति मात्र होइन सामूहिक सहभागिता, साझेदारी, स्वामित्व र व्यवस्थापनको नयाँ संस्कृति पनि स्थापित गर्यो । सामुदायिक विद्युतीकरणको स्वरूप, यसको ऐतिहासिक विकास, समाजवादमा समुदायको योगदान, उपलब्धि, चुनौती तथा सरकारका प्राथमिकता विषयलाई विस्तृत रूपमा पहिचान गर्नु आवश्यक छ ।
